Galiza 1 – 1 Ecuador

Un empate nun partido de bo nivel. Mereceu gañar Galiza pero si foi o de menos, o partido era amistoso e neste caso, máis concretamente, era unha festa. Aínda así Galiza dominou o partido, sobre todo nos primeiros minutos da segunda parte onde tivo algunhas ocasións clarisimas.

A festa estivo nas bancadas, pero sen punto de comparación coa festa do primeiro partido. O ano pasado San Lázaro estaba completo, non cabía ninguén máis. Este ano, tamén é normal, en Riazor había ocos baleiros, había moita xente, máis da metade pero non estaba cheo, iso sí, as bandeiras, pancartas e os animos non faltaron.

No YouTube colguei o video do himno que se escoitou/cantou no estadio (Sí, o que desafina e non se sabe a segunda parte son eu :p)

Fotos do estadio:

 

Máis fotos aquí.

Galiza 4 – 0 Ecuador

Mentres agardo ao 28 de decemrbo (e a que caixanova poña á venda as entradas) decidín xogar o Galiza vs Ecuador no Pro Evolution Soccer 6.

galiza ecuador

Riazor rexistrou un cheo completo, o ambiente nas gradas era o dunha autentica festa.

galiza ecuador

Os xogadores de ambos equipos concentráronse antes de saír ao campo.

galiza ecuador

O once inicial da nosa selección, mentres os xogadores saltan ao terreo de xogo.

galiza ecuador

David Fernández e Jonathan Aspas celebrando un dos goles.

galiza ecuador

As estatísticas finais do partido.

Grande victoria para Galiza, un 4 a 0 frente á selección ecuatoriana. O primeiro gol foi en própia porta despois dun corner favorábel á Galiza, remata un xogador galego e o porteiro ecuatoriano mete o esférico dentro. A estrela do partido foi David Fernández que acadou un hattrick, un gol na primeira metade e os dous restantes na segunda metade, todos con xogada elaborada dende o centro do campo e con remate final de David.

Vemonos o 28 n’A Coruña.

 

Galiza, máquina do tempo

A última iniciativa do BNG deu moito que falar tanto a nivel galego coma a nivel español e descoñezo se tamén a nivel portugués. O certo é que o BNG ten razón se nos fixamos no aspecto cientifico, a Galiza correspóndelle 2 horas menos (ou unha menos… segundo se mire) e a España 1 hora menos. Pero eu vou máis alá.

E por qué conformarnos cunha hora menos? Por qué non adiantar o reloxio tres días? Imaxinadevos… Son las 3 de la tarde, una hora menos en Canarias y tres días más en Galicia, ou n’A Galega… Son as 3 da tarde, 3 días menos en España. Poderíamos dicir que somos uns adiantados ao noso tempo. Seriamos os primeiros en entrar no ano novo, ou o lugar do mundo onde antes se estrea algo, unha película, unha videoconsola, etc.

Tamén poderíamos atrasar o reloxio catro días, así poderiamos saber que vai pasar antes que nos pase a nos. Se hai un virus ou tipo “efecto 2000” xa teríamos a cura antes que nos pase, ou seríamos os últimos en disfrutar un bo ano.

E por qué só cambio de días? Que tal anos? Por qué non cambiamos o noso reloxio 100 anos, ou o atrasamos 20 anos? Os galegos seríamos futuristas, homes do futuro. Ou, agora que esta tan de moda o retro, viviriamos no pasado, recordando aqueles tempos. E xa postos, por que non cambiar o noso relixio algúns séculos? A quén non lle gustaría vivir na Idade Media? Ou na época dos castrexos? Xa estou imaxinando a propaganda da Consellaría de Turismo: Viaxa no tempo, ven a Galiza.

Galiza: máquina do tempo, XA!

Galegos VS euskalduns

Viaxando no Estrella Galicia sempre tes algunha que outra anecdota. Desta vez había unha discusión “entre amigos” na cafetería no que ao parecer participan vascos e galegos. Todo comezou falando que era iso de “ser dun lugar”, pasando logo polo idioma chegando ate o reintegracionismo, para logo seguir cos nacionalismos e de novo volta aos idiomas para concluir con afirmacións pouco político-correctas.

Eu escoitaba a discusión dende o meu asento pegado á cafeteria, eran persoas adultas que berraban un pouco, sobre todo os vascos (ahí va la hostia, pues!). Dician que un galego, vasco, ou o que sexa nacido en Noruega (por exemplo) era noruego descendente de galegos (ou o que sexa) pero non galego, para logo chegar á conclusión de que un galego nacido en Castela, con pai galego e nai castelá non era nin galego nin castelá senón celta, celtíbero ou irlandes (?). Despois falaron do euskera e do galego, que uns (vascos) tiveron que aprender galego para traballar na Galiza e que parecía normal que así o fixeran pero que eles non teñen por qué saber euskera para traballar en Euskadi e iso non lles parecía normal, aínda que eles mesmos (os vascos) non sabían euskera por culpa do franquismo. Con todo isto tamén chegou o tema da normativa do galego (que orixinal… ) chegando á conclusión que o portugués é igual que o galego, pero… Tamén falaron un pouco dos nacionalismos vasco, catalán e galego pero enseguida voltaron aos idiomas. Neste punto a discusión foi máis forte, o galego (ou galegos, non sei cantos eran) afirmaba que en Euskadi o euskera non se falaba porque na época de Franco estaba desprestixiado, como acontera en Galiza, pero os vascos replicábanlle dicindo que non, que en Euskadi o euskera non se fala moito porque na época de Franco estaba prohibido, non se aprendía na escola e houbo moita xente que foi ao cárcere por falar en euskera pero falalo non estaba mal visto e incluso era algo de prestixio e que daba orgullo incluso nas cidades grandes. O galego volvialles a dicir que non, que non tiñan razón… e así estiveron un bo rato ata que se puxeron a falar que era “ser español”. Os vascos (ou algúns deles) afirmaban que non se sentían españois e o galego dicia que era un cidadán do mundo antes que galego ou español.

A conversa parece que acobou ahí, non sei se seguiron ou non, pero eu tiven que biaxar do tren. O curioso da anecdota non foron algunhas das tonterías que dixeron, senon o auto-odio subscoscente do galego. Non entendia como os vascos non se avergoñentaban do seu idioma, igual que fixemos os galegos, non era capaz de entede-lo. Así nos vai…