Hijos de los hombres

Ano 2027, o mundo está destruido polas guerras nucleares agás Gran Bretaña, todas as mulleres son fertiles a causa dos raios uva e a radioctividade, e o último humano naceu no 2009. Este é o mundo onde se desenrola Hijos de los hombres, película de Alfonso Cuarón.

Este, para min, estupendo filme é unha crítica a esta sociedade que está fabricando o principio do fin da humanidade. Moito se fala actualmente do cambio climatico, das guerras, da pobreza e pouco se fai, parece que o fin aínda está lonxe. Os protagonistas desta película viven, precisamente, no fin e non está moi lonxe, só nos separa 3 anos. É algo dificil de coller que todas as mulleres sexan fertiles (os cientificos da película aínda non coñecían o porqué) pero quen sabe… co estres, cos raios uva, coa radioactividade das guerras nucleares… todo é posíbel. A película é unha boa crítica desta sociedade e avisanos do que pode pasar, así mesmo ten unha boa rodaxe, incluso o sangue chega a salpicar á cámara.

Quedeime cos aspectos tecnoloxicos da vida dos humanos do 2027. Case todas as visións futuristas tenden a esaxerar moito e crean cousas imposíbeis, pero nesta película coido que o fixeron bastante ben. Os coches, por exemplo, teñen todos ordenador incorporado cunha pantalliña pero o deseño do chasis e do demáis é moi similar aos coches actuais. Os gadgets que se poden ver polas casas non son nada fora do común e moitos existen hoxe en día. O que sí foi unha novidade foi o tamaño das pantallas, eran ultrafinas, utilizando, incluso, animacións nos anuncios dos autobuses.

Recomendoa. Moi boa película. Xa contaredes.

[gv data=”yspA0j13PgE” width=”340″ height=”277″][/gv]

R en casa

Por fin temos R no piso de Compostela, e non foi doado. En principio era para ter R dende a primeira semana do mes pero chama que te chama e non daban vido.

Chamamos a derradeira semana de setembro para ter xa dende o primeiro dia en Compostela internet pero dixeron que había un problema co enderezo e que tiñan que chamar a administración e que cando poideran nos chamaran. Chamaron o venres pero o que tiña que recibir a chamada estaba a durmir… polo que esperamos unha semana por se nos volvían chamar.. e nada. Chamamos outra vez e estivemos 30 minutos de conversación escoitando rancheiras para que nos digan o mesmo, que tiñan que falar con administración e xa nos chamarían. Volveron chamar pero desta vez estabamos en clase polo que á tarde volvemos chamar nos. Desta vez nos dixeron que había un problema co enderezo e co piso, na base de datos aparecía e non aparecía, algo raro polo que tiñan que falar con administración, pero nos dixeron que probasemos a buscar nas caixas de correo os nomes dos nosos viciños por se aparecían na base de datos. E así foi, buscamos os nomes e chamamos o luns. Buscaron na base de datos o nome do primeiro viciño que apuntamos e saia na base de datos polo que copiaron os datos do enderezo e xa non había ningún problema. Xa estabamos en R! Dixeron que ían vir instalar todo o martes, pero aínda tivemos que agardar unha semana máis porque era o martes da semana que ven.

Temos internet de 4 megas, telefono e TV (algúnhas canles do TDT e a FOX (ata xaneiro)). Todo vai ben. O router é o Motorola SBG900 que deixa conectar un ordenador por ethernet, outro por USB e o resto (non sei cale é o limite) por wifi.

O router non me deixa entrar nel, poñolle o nome e contrasinal das instruccións e non entra, busquei en internet e non din nada ao respecto… alguén sabe algo? Outra cousa é a configuración do eMule. Os portos están abertos, teño ID alta pero non descarga case nada, a velocidade ronda entre o 0.1 ata os 15 kB/s durante 5 mins en que baixa a 0 e 10 segundos despois máis ou menos volve a descargar… alguén sabe algunha boa configuración?

O novo disco de Dover

Dover sacou un novo disco chamado Follow the City Lights onde fai un cambio radical na súa música cambiando o seu estilo. O grupo pasa de tocar un rock puro nos seus anteriores traballos a tocar un rock electrónico achegado ao pop neste último disco. A moitos non lles gustou esta comercialización de Dover xa que hai un cambio radical de cancións míticas como Devil Came To Me, King George, DJ ou Serenade ao último single, Let Me Out.

Eu, coma fan de Dover, gosto moito do novo disco. Follow the City Lights non é comparábel aos seus discos Devil Came To Me e Late at Night que xa non son os mellores discos de Dover, senon uns dos mellores discos do rock internacional, na miña opinion. Pero este último disco (Follow the City Lights) segue tendo un “aquel” que o fai característico dun disco de Dover. Por iso merquei (13.95 €) o disco e difruto del, Dover mistura moi ben o rock coa música electronica facendo, quizais, un disco algo comercial que sorprende ao principio pero que non ten porque estar mal, de feito está moi ben, e como xa dixen, as cancións teñen ese toque “Dover” que tanto me gusta.

O que xa non me gustou tanto é ao poñer o CD nun sistema operativo Windows, salta un programa horríbel que reproduce as cancións e dáche a opción de ir á zona vip da web. En Windows, non se pode escoitar o CD co teu reprodutor favorito e non se poden pasar as cancións a MP3, xa que non aparecen as pistas por ningures, só o programa. Ademáis na zona vip, que só podes acceder a ela se mercas o CD, só podes escoitar (nin tan sequera descargar) 3 versións do single Let Me Out, a radio edit, o remix e versión instrumental.

Isto, que supoño que será idea da discográfica, só beneficia á discográfica porque así evita que se fagan copias doadamente e perxudica ao gurpo e sobretodo ao usuario porque este está privado de facerlle unha copia privada ao seu disco e non pode pasar a MP3 as cancións para levalas no seu reproductor MP3 o simplemente gardalas no ordenador para escoitalas cando lle pete e non ter que estar co CD a todas horas.

Menos mal que teño Ubuntu e con el si que podo pasar as cancións a Ogg e logo a MP3. Qué fariamos sen o software libre? 😛

Primeira semana

Acabaron as vacacións e tamén acabou a primeira semana de traballo. Polo momento vai todo ben, estou nun piso con 3 amigos con consolas e imos contratar internet.

As clases de 1º son case igual que as do ano pasado e as de 2º están mal, o problema é que por culpa do proceso de boloña vou ter que expoñer traballos en público e iso dáme algo de pánico, pero bueno, farase o que se poida. De momento comezo todo con calma e sen presa pero tamén sen pausa.

Nunha semana xa case aprendín a cociñar e a limpar e ao revés do que pensaba non é tan custoso.

Ate que non contratemos internet, temos problemas con R, non poderei postear moi amiudo.

San Migheleiro

O 29 de setembro é San Miguel e en Marín é festa, celébrase bailando un antigo baile chamado “Danza das Espadas“. Pero o mellor é a celebración do San Migheleiro festa que celebran os mozos e mozas de Marín o derradeiro sábado de setembro.

O San Migheleiro consiste basicamente en ir de troula por Marín bebendo cervexa en cada bar. Os amigos xuntanse en peñas (que ven sendo mercar a camisola especial San Migheleiro dalgún bar), e van de bar en bar (este día todos os bares convertense en pubs) dende as 11 ou 11:30 da mañá até que dure o corpo bebendo cervexa. Iso si, non vale ir a calquera bar, hai que seguir unha ruta xa preestablecida entre todos os bares e ir tomando unha cervexiña en cada un del.

A ruta comeza no bar (pub) máis “arriba” de Marín para logo ir baixando. Non hai hora de comezo nin de remate (sobre todo de remate) pero soese comezar a iso das 11 ou 12 da maña ate chegar ás 4, neste tempo hai que cumplir a primeira parte da ruta (non todos os bares están abertos a todas as horas) e facer un parón pra comer. A segunda parte da ruta comeza a iso das 6 da tarde e continuase a beber cervexa (xarras, cortos, botellíns, da igual con tal de que sexa cervexa), ate ben entrada a noite. Ás 6 da madrugada aínda hai xente polas rúas que esta de troula dende as 12 da mañá.

Non vos preocupedes polos cartos, se non convidan os vosos amigos non é raro que vos inviten (ou que se olviden de cobrar) os donos dos bares, sobre todo se levades a camisola do seu bar. Ademáis, as tapas que van dende empanadas a patatas fritas e frutos secos xa están a libre disposición de calquera nas barras.

Marín non ten marcha (toda vai a Pontevedra) agás este día que está ateigado de xente, pero aínda que esta festa non é moi coñecida fora de aqui non é raro toparse pola rúa con algúen de Jerez, de Nova York, de Ourense ou de calquera parte de España, e é que os marinense convidamos a todo o mundo!

Estades convidados para o próximo San Migheleiro! Festa rachada!

P.D.: Se te chamas Miguel e ensinas o teu DNI nos bares, a cervexa é de balde.